કલ્પના માં રાચતા કવિના,
હાલ જોઇ હૈયું રોયું છે .

દર્દને દિલ માં દબાવી ને ,
આંસુથી આકાશ ધોયું છે .

શાયરી માં નામ તારું ને ,
ધડકનોએ ચૈન ખોયું છે .

વેદનાઓ વલવલે તેથી ,
પ્રેમનું મેં બીજ બોયું છે .

શ્રાવણી વરસે છતાંયે પાંપણ આ ,
સાવ કોરી આંખ આજે રહેવાની .

આંખથી વરસાદ વરસે મસમોટો ,
આંસુમાં ડુબેલ આંખ જાણે રહેવાની .

શબ્દ ખોલી આવરણ બોલે કવિતા ,
આ ઘડીની વાટ તારે રહેવાની .

બે’ક ક્ષણ મારી ગણું છું તને ને ,
ઋતુ આવી સામ સામે રહેવાની .

રાતરાણી બાગમાં મ્હેંકી ઊઠી ,
ને સખી સુગંધી મારે રહેવાની .

વાત દિલ ની દિલ માં ધરબાઇ ગઇ ,
ને હવા માં સ્મરણો ઉડી ગયા .

ક્યાં હતી એવી ખબર ચાલ્યાં જશે ,
સાથ રહેવાનો ભરમ તોડી ગયા .

આંખ માં તારી હું દેખાઉં ને ,
કાચ ના આયના ફોડી ગયા .

વાદળી જેવું ઝરમર વરસી ચારે બાજુ ને ,
મોરલા ની સાથે ઝૂમી ડોલે તે કોણ છે ?

હોય છે ફૂલો સાથે કાંટા આવી વૈભવી ,
લાગણી ને અંકુરો માં તોલે તે કોણ છે ?

એક ઝળહળ સાંજે છે ઢાક્યો સૂરજ વાદળે ,
લાલિમા સૂરજની જે ફોલે છે તે કોણ છે ?

ધૂધવે ભીતર ને ઓગાળે પથ્થર યાદ નો ,
બાણ થી વીધીને હૈયા છોલે છે તે કોણ છે ?

કહો મિલન ની શાયરી ,
હ્રદય હરઘડી ભરીએ .

સખી અબોલ આંખમાં ,
ભરી અમી મુંગા રહીએ .

મળી ગયો સમય હવે ,
નસીબ ચલ મઝા કરીએ .

કરો ઉભું બહાનું ને ,
બન્ને સખા હસી પડીએ .